diafimistite 300x250

Εφτά χρόνια χωρίς το θρυλικό Νο 7

 bestgeorge...Στις 25 Νοεμβρίου του 2005 σε νοσοκομείο του Λονδίνου, νικημένος από κύρωση του ήπατος...

άφηνε την τελευταία του πνοή, σε ηλικία μόλις 59 ετών ο Βόρειος Ιρλανδός Τζορτζ Μπεστ.

 Ένας από τους πέντε πλέον ταλαντούχους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών, που συνδύασε μία μεγάλη, αλλά και γεμάτη από προβλήματα, ανταρσίες και πειθαρχικά παραπτώματα, καριέρα 11 χρόνων (με 179 γκολ σε 470 παιχνίδια), με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτιντ.

 Γεννημένος στο Μπέλφαστ στις 22 Μαϊου του '46 ανακαλύφθηκε στα 15 του από τον τάλεντ σκάουτ της Μάντσεστερ, Μπομπ Μπίσοπ που βλέποντάς τον σε παιχνίδι με την Γκλεντόραν έστειλε αμέσως τηλεγράφημα στον προπονητή των «κόκκινων διαβόλων», σερ Ματ Μπάσμπι, γράφοντάς του, «νομίζω ότι σου βρήκα μία ιδιοφυία».

 bestgeorgeunoΜε τη Μάντσεστερ κατέκτησε δύο πρωταθλήματα, ένα Charity Shield, ένα Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης και τη «Χρυσή Μπάλα» για τον καλύτερο ποδοσφαιριστή στον κόσμο του '68.

 Έμεινε στην ιστορία για το εκρηκτικό του και καθαρόαιμο ταλέντο, τις μεθυστικές του ντρίμπλες, την ταχύτητα της σκέψης και της εκτέλεσης. Για την «Αγία Τριάδα» που δημιούργησε στην επίθεση, μαζί με τους Μπόμπι Τσάρλτον και Ντένις Λόου. Για τις εκατοντάδες γυναίκες (κυρίως μοντέλα), που πέρασαν δίπλα του. Δυστυχώς όμως και για μία σειρά ανεξέλεγκτων καταστάσεων, που οφείλονταν αποκλειστικά και μόνο στο πάθος του για το αλκοόλ, αιτία που το '78, σε ηλικία 55 ετών είχε στερήσει τη ζωή και στη μητέρα του Αν.

 Τον αποκάλεσαν «5ο Μπιτλ» και «πεταλούδα», αν και θα μείνει στην ιστορία ένα τσιτάτο που λένε συχνά οι Βρετανοί όταν τους ρωτήσεις ποιον θεωρούν τον μεγαλύτερο παίκτη του πλανήτη: «Ο Μαραντόνα; Good. Καλός. Ο Πελέ; Better. Καλύτερος. Ο Τζορτζ; Μπεστ. Ακόμη καλύτερος».

 Τη μεγάλη του καριέρα την «έχτισε» κυρίως με το Νο 7 στην πλάτη, επειδή όμως τότε οι αριθμοί αναθέτονταν αποκλειστικά σε θέσεις, κι όχι προσωπικά σε παίκτες, κι επειδή μπορούσε να παίξει, τόσο έξω δεξιά, όσο έξω αριστερά, «10άρη» ή και σέντερ- φορ, ο Μπεστ φόρεσε και το 8 και το 11 ή και το 9. Αξέχαστο θα μείνει ένα παιχνίδι του '72 με τη Μάντσεστερ, όπου στο πρώτο ημίχρονο αγωνίστηκε με το 10, αλλά στο δεύτερο με το 9, στη θέση του τραυματία Μπόμπι Τσάρλτον.

 Στην ιστορία θα μείνουν και μερικές από τις, πλέον πετυχημένες ατάκες του.

 «Εάν δεν είχα υπάρξει τόσο πολύ όμορφος, ο κόσμος ούτε που θα είχε μάθει ποιος ήταν ο Πελέ».

 «Δεν πήγα ποτέ μου στη θάλασσα, γιατί μέχρι να φτάσω στην παραλία, όλο και κάποιο μπαράκι θα έβρισκα στον δρόμο μου».

 «Ο Μπέκαμ; Εάν εξαιρέσεις ότι δεν έχει δεξί πόδι, δεν έχει αριστερό, δεν έχει αλτικότητα και κεφαλιά, ε, κατά τ' άλλα καλός είναι».

 «Δεν είναι αλήθεια ότι πήγα με 5 Μις Κόσμος, αλλά μόνο με 3: ούτε που θυμάμαι το πως μου διέφυγαν η Μις Γερμανίας κι η Μις Καναδά».

 Από τη Μάντσεστερ έφυγε το '74, όταν οι σχέσεις του με τον προπονητή Τόμμι Ντόχερτι είχαν γίνει ανυπόφορες, λόγω κυρίως της «αναρχικής» του συμπεριφοράς και τη συχνή άρνησή του να προπονείται προτιμώντας να περάσει ατελείωτε ώρες στις παμπ με φίλους του. Ειρωνεία της τύχης, εκείνη τη χρονιά η Γιουνάιτιντ θα υποβιβαζόταν στη 2η κατηγορία χάνοντας 1-0 από την «αιώνια» Μάντσεστερ Σίτι μάλιστα με γκολ του Ντένις Λόου, επί χρόνια σημαία των «κόκκινων διαβόλων».

 Με την εθνική της Βόρειας Ιρλανδίας αγωνίστηκε 37 φορές πετυχαίνοντας 9 γκολ, από τα οποία τα 4 σε βάρος της Κύπρου κι από ένα σε Αλβανία, Αγγλία, Σκωτία, Ελβετία και Τουρκία.

 Αγωνίστηκε, για μικρά διαστήματα και σε Νότιο Αφρική, Κίνα, Σκωτία, Ηνωμένες Πολιτείες, Αυστραλία, Ιρλανδία και σε μικρότερες κατηγορίες του αγγλικού πρωταθλήματος: με το ποδόσφαιρο «έκλεισε» επίσημα το '84, στα 38 του, αλλά στην ουσία είχε ήδη κάψει το ταλέντο του το '72, στα 26 του. Παρόλα αυτά, συμπεριλήφθηκε το ίδιο, στην κατάταξη με τις 100 μεγαλύτερες, αθλητικές προσωπικότητες της ιστορίας, μαζί με τους Μουχαμάντ Άλι, Μπιόρν Μποργκ, Νάντια Κομανέτσι.

 Το 2002 είχε υποβληθεί σε μεταμόσχευση ήπατος, αλλά αντί να κόψει το ποτό, άνοιξε προκλητικά, μία σαμπάνια για να γιορτάσει το γεγονός ότι μπορούσε πλέον να πίνει με νέο συκώτι...