diafimistite 300x250

Το φαινόμενο "Bum Bum Becker"...

becker 17Του Αλεσσάντρο Μερκιόρι

 …Πριν από 30 χρόνια, στο γρασίδι του Ουϊμπλεντον γεννιόταν το άστρο του Μπόρις Μπέκερ, του νεότερου όλων των εποχών, σε ηλικία μόλις 17 ετών και 227 ημερών, θριαμβευτή ενός Grand Slam. Το ρεκόρ του, τελικά θα κατέρριπτε το ’89 στο Ρολάν Γκαρός, ο Μάικλ Τσανγκ: ο Γερμανός όμως...

παραμένει ο μικρότερος που κατέκτησε ποτέ το φημισμένο Ουϊμπλεντον, παραδοσιακά γνωστό κι ως “Μουντιάλ του Τέννις” . Ο πρώτος Γερμανός υπό το βλέμμα της Αυτού Μεγαλειότητας και κυρίως, ο πρώτος μη επικεφαλής τενίστας, δηλαδή εκτός της πρώτης 100άδας.

 …Από την άλλη πλευρά του φιλέ, την ημέρα του μεγάλου τελικού της 7ης Ιουλίου του 1985 βρισκόταν ο κατά δέκα χρόνια μεγαλύτερός του Νοτιοφρικανός, Κέβιν Κάρεν, Νο 3 του κόσμου, που είχε μπει στον αγωνιστικό χώρο του Central Court με τον αέρα του μεγάλου φαβορί έχοντας αποκλείσει τρία, είτε του παρελθόντος, είτε μελλοντικά Νο 1.

 Τον Στέφαν Έντμπεργκ, στον 4ο γύρο: 7-6, 6-3, 7-6. Τον Τζον ΜακΈνροε, στα προημιτελικά: 6-2, 6-2, 6-4 και τον Τζίμι Κόννορς, στα ημιτελικά: 6-2, 6-2, 6-1. Θεωρητικά, κανείς και τίποτα δεν θα μπορούσε, πλέον να τον σταματήσει, πόσο μάλλον ο άγνωστος, κατάξανθος, πιτσιρικάς που, με τρεμάμενα πόδια έμπαινε στον “Ναό του τέννις” με την ετικέτα του μεγαλύτερου αουτσάιντερ…

 Και να φανταστεί κανείς, ότι ο τελικός θρίαμβος του “Bum Bum”, παρατσούκλι που γεννήθηκε λόγω του εκρηκτικού του σερβίς, ήρθε ύστερα από δραματικές (αθλητικές, πάντα), στιγμές. Στον 3ο γύρο απέκλεισε 9-7, στο 5ο σετ τον Γιοακίμ Νίστρομ, που είχε πετάξει νωρίτερα, στα σκουπίδια δύο ολόκληρα match ball. Στον επόμενο γύρο, λίγο έλειψε να εγκαταλείψει το παιχνίδι με τον Τιμ Μαγιότ ύστερα από ένα δυνατό κι ανυπόφορο στραμπούληγμα.

 “Πονούσα τόσο πολύ, διηγήθηκε στο Bbc, που ήμουν έτοιμος να πλησιάσω το φιλέ και να σφίξω το χέρι στον νικητή. Για καλή μου τύχη, με σταμάτησαν οι κραυγές του προπονητή μου, Ίον Τίριακ. ‘Ζήτα τάιμ- άουτ! Ζήτα τάιμ- άουτ! Όπως κι έκανα…”. Μετά τον Μαγιότ, νίκησε σε 4 σετ και τον Ανρί Λεκόντ στους 8, μετά τον Σουηδό Άντερς Γιάριντ, επίσης σε 4 σετ, στα ημιτελικά, φτάνοντας ανέλπιστα στο τελευταίο, και κρισιμότερο ραντεβού με την Ιστορία.

 Στον τελικό, κι αφού ξεκίνησε μ’ ένα εντυπωσιακό σπάσιμο σερβίς (brake) του Κάρεν έφτασε έως το 4ο σετ εμφανώς εκνευρισμένος κι ανήμπορος να σηκώσει το βάρος ενός τόσο μεγάλου τιμήματος. Ειδικά στο 4ο σετ όταν πέταξε, με double fault, τη μπαλιά του πρώτου του match point.

 “Κοίταξα τον ουρανό κι άρχισα να προσεύχομαι: Θεέ μου, δώσε μου μία καλή, πρώτη μπαλιά, γιατί ειλικρινά δεν θα’ ξερα τι να την κάνω τη δεύτερη. Με άκουσε, και κέρδισα. Αισθανόμουν πως δεν βρισκόμουν στο Ουϊμπλεντον, αλλά στον Άρη”.

  Ο Μπέκερ, ακόμη κι αργότερα όταν είχε γίνει πλέον ο “Bum Bum”, με 3 Ουϊμπλεντον, 2 Australian Open, 1 Us Open, ποτέ όμως το Ρολάν Γκαρός, όπου είχε φτάσει τρεις χρονιές, μάξιμουμ έως τα ημιτελικά, ουδέποτε ξέχασε ν’ αναφερθεί, και να ευχαριστήσει την ψυχραιμία, πείρα και σοφία του Ίον Τίριακ.

 “Χωρίς εκείνον, μάλλον δεν θα είχα καταφέρει ποτέ μου να σηκώσω το πολύτιμο τρόπαιο του Ουϊμπλεντον. Τα νεύρα, το άγχος κι η νεαρή μου ηλικία ήταν έτοιμα να με συμβουλεύσουν για το ακριβώς αντίθετο”, προσθέτει για τον μεγάλο, Ρουμάνο τενίστα του παρελθόντος, πρώην παίκτη του χόκεϊ επί πάγου και σήμερα πετυχημένου επιχειρηματία.

 “Ευχαριστώ και τους γονείς μου, για την σκληρότητα και τις αρχές με τις οποίες με μεγάλωσαν. Μόνο όταν ωρίμασα κατάλαβα ότι η συμβουλή τους, μην τα παρατήσεις ποτέ, ήταν τελικά το κλειδί της επιτυχίας”.

 Με αφορμή την, πολύ πρόσφατη παρουσίαση του βιβλίου του “Boris Becker’s Wimbledon”, το Ουϊμπλεντον του Μπόρις Μπέκερ, ο 47χρονος, σήμερα, Γερμανός αναφέρθηκε και στον καθοριστικό ρόλο με τον οποίο επίδρασε μες στο μυαλό του, μία κουβέντα που του’ πε κάποτε ο μεγάλος Αμερικανός, Τζον ΜακΈνροε, στο τέλος του μεταξύ τους αγώνα, σε τουρνουά στο Μιλάνο, λίγους μόλις μήνες πριν θριαμβεύσει στο Ουϊμπλεντον.

 “Μου’ χε πει, ότι διαμαρτύρομαι υπερβολικά με τους διαιτητές, ότι κάνω όλο παράπονα μες στο γήπεδο κι ότι σπάω πολλές περισσότερες ρακέτες απ’ όσες θα μπορούσα, τότε, ν’ αγοράσω. Γιατί όμως, αντί να κάνεις όλους αυτούς τους θεατρινισμούς, δεν κερδίζεις πρώτα κάτι, και μετά διαμαρτυρήσου όσο θες;”.

 Τενιστικά μιλώντας, και παρόλο που είχε κερδίσει τη μάχη των αριθμών, με 25-10 νίκες, σε 35 matches από το ’85 έως το ‘96, ο μεγαλύτερός του αντίπαλος υπήρξε αναμφισβήτητα ο Στέφαν Έντμπεργκ, από τον οποίο ηττήθηκε σε τρεις, από τους τέσσερις τελικούς στους οποίους βρέθηκαν αντίπαλοι, σε Grand Slam.

 “Ίσως να είχα κατακτήσει περισσότερους τίτλους στην καριέρα μου, εάν δεν είχα “εκραγεί” τόσο νέος. Σε κάθε μου τελικό, ο κόσμος περίμενε να κερδίσω γιατί συνέκρινε τα πάντα με το μεμονωμένο επεισόδιο του Ουϊμπλεντον ’85. Κι αυτό, το να είμαι δηλαδή, σχεδόν καταδικασμένος να νικήσω, με γέμιζε μόνο άγχος. Δεν πρόλαβα καν, να πειραματιστώ περισσότερο, διορθώνοντας για παράδειγμα, το ρεβέρ μου ή την ταχύτητά μου. Συχνά αναγκαζόμουν να πάρω υπνωτικά χάπια: και μου είχαν γίνει, πλέον τέτοια, κακή συνήθεια, που ξεχάστηκα, και τα πήρα και λίγες ώρες πριν τον τελικό του Ουϊμπλεντον ’90 με τον Έντμπεργκ. Ήμουν τόσο αργός, που δικαίως ηττήθηκα”.

 Σήμερα, σε ρόλο… Ίον Τίριακ, αλλά του Νόβακ Τζόκοβιτς, ο Μπέκερ υπογραμμίζει πως προσπαθεί, μέσω του διαλόγου και δουλεύοντας, κυρίως το λεπτό θέμα της ψυχολογίας, να μεταδώσει στον Σέρβο ό,τι ξέρει κι ότι έμαθε για τη διαχείριση άγχους κι εκνευρισμού.

 “Στόχος μου είναι να τον βοηθήσω να κατακτήσει το 3ο του Ουϊμπλεντον, γιατί ως coach απέτυχα στους δύο, από τους τρεις τελικούς στους οποίους ηττήθηκε στο Ρολάν Γκαρός. Μεγάλη ειρωνεία να μην έχει καταφέρει, ούτε κι εκείνος να νικήσει στο Παρίσι: τουλάχιστον έφτασε τρεις φορές μέχρι την πηγή, ενώ εγώ επίσης τρεις, αλλά μέχρι τα ημιτελικά”…