Οι "Reggae Boyz" πειθάρχησαν!

Δημοσιεύτηκε στις Παρασκευή 24 Ιουλίου 2015 11:29

 jamaica schaferΤου Αλεσσάντρο Μερκιόρι

 …Ιστορία και στο ποδόσφαιρο έγραψε μεσοβδόμαδα, στην Ατλάντα η Τζαμάικα έως τότε γνωστή, μόνο ως βασίλισσα του στίβου, του σπριντ και της ταχύτητας. Μετά το κατόρθωμα στο κατάμεστο “Georgia Dome” της Ατλάντα, όπου λύγισε 2-1 την οικοδέσποινα Ηνωμένες Πολιτείες...

παίρνοντας μία ανέλπιστη πρόκριση στον τελικό του Gold Cup, η μικρή καραϊβική χώρα, που πολιτικά και νομοθετικά υπάγεται ακόμη στη Μεγάλη Βρετανία, δεν χρειάζεται πλέον να υπερηφανεύεται μόνο για τους Μπομπ Μάρλεϊ, Ουσαϊν Μπολτ, Αν Φρέιζερ ή Ντον Κουόρι, αλλά και για τους ποδοσφαιριστές του Βίνφριντ Σάφερ, του Γερμανού προπονητή που, χωρίς μπαστούνι, παρά μόνο με καρότο πειθάρχησε τους ατίθασους “Reggae Boyz”.

 Μέχρι να πετάξει τους φαβορί, Αμερικανούς από τη φημισμένη (γιατί ισοδύναμη με το δικό μας Euro, αλλά για τις Νότιο, Βόρειο και Κεντρικές χώρες της Αμερικής), διοργάνωση η Τζαμάικα, που κανονικά στα εδάφη τους προφέρουν “Τζεμέικε”, θεωρείτο απλά μία συμπαθητική ομάδα, που παίζει ένα διασκεδαστικό, αλλά κι ιδιαιτέρως εύθραυστο ποδόσφαιρο.

 Καμία, δηλαδή σχέση με την άκρως πειθαρχημένη αρμάδα του στίβου, που την τελευταία 10ετία έχει καταφέρει να συνδυάσει, ναι μεν την ταχύτητα, με την σκληρή δουλειά και προπόνηση, αλλά και το καθαρόαιμο ταλέντο με το ένστικτο, την ελευθερία του τρεξίματος, χωρίς κανένα περιορισμό ή εγκλωβισμό σε ειδικά σχήματα και με αντάλλαγμα ένα βουνό μεταλλίων και παγκόσμιων ρεκόρ.

 Αυτά, έως τώρα, γιατί μετά το 2-1 σε βάρος της “αστερόεσσας” του, επίσης Γερμανού, Γιούργκεν Κλίνσμαν, ακόμη κι όσοι δεν θα στοιχημάτιζαν ούτε ένα πένι υπέρ της, θα πρέπει ν’ αναθεωρήσουν πολλά από τα αρχικά τους πιστεύω.

 Δείγματα γραφής, μίας ομάδας με μεγάλες δυναμική και προοπτική φάνηκαν και κατά τη διάρκεια του τελευταίου Copa America, όπου ναι μεν ηττήθηκαν, κι αποκλείστηκαν από Αργεντινή, Ουρουγουάη και Παραγουάη, και στις τρεις περιπτώσεις ωστόσο μ’ ένα αξιοπρεπέστατο 1-0, αρνούμενοι να παραδοθούν εύκολα στον όποιο αντίπαλο, ανεξαρτήτου μεγέθους, φανέλας ή ιστορίας.

 Γερμανός, είναι λοιπόν (και) ο Σάφερ μόνο που δεν έχει καμία σχέση με τον κλασικό τύπο, του σκληρού, σοβαρού κι αυστηρού τευτονικού, φέρνοντας περισσότερο, με την ξάνθο- γκρίζα, και πλούσια αφάνα του σε μία καρικατούρα της δεκαετίας του ’70, που εκτόξευσε στη σημερινή εποχή η μηχανή του χρόνου.

 Εξήντα πέντε ετών, ποδοσφαιριστής κάποτε της μεγάλης Γκλάντμπαχ με την οποία πανηγύρισε ένα πρωτάθλημα κι ένα Uefa, ο Σάφερ έκλεισε με τη Μπουντεσλίγκα καμία 15αριά χρόνια, έχοντας όμως πρώτα αφήσει δείγματα της δουλειάς του στην Καρλσρούη λανσάροντας μάλιστα και… κάποιον Όλιβερ Καν.

 Ανήσυχο πνεύμα, προτίμησε ύστερα ν’ ανακαλύψει τον κόσμο και τα ήθη του, σε Καμερούν, όπου κατέκτησε ένα Copa Africa, Αζερμπαϊτζάν, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και Ταϊλάνδη, έως το δυσκολότερό του στοίχημα, την Τζαμάικα.

 Μία πραγματικότητα, γεννημένη για τις μεγάλες ταχύτητες και τα ρεκόρ, αλλά που αγαπάει βαθύτατα και την ποδοσφαιρική μπάλα. Εξάλλου, ποδόσφαιρο ψεύτο- έπαιζε κι ο Μπομπ Μάρλεϊ, ενώ ο Μπολτ κάθε χρόνο στέλνει τουλάχιστον ένα με δύο μηνύματα στην αγαπημένη του Μάντσεστερ Γιουνάιτιντ μήπως και φιλοτιμηθεί να τον εντάξει στο δυναμικό της.

 Άλλο όμως το ποδόσφαιρο σαν απλό παιχνίδι, κι άλλο σαν ομαδικό. Κάτι που κατάλαβε αμέσως ο Βραζιλιάνος Ρενέ Σιμόες, παραδόξως κι εκείνος ένας τύπος γραφικός, με μεγάλα μουστάκι και μύτη, που σου θύμισε πολύ περισσότερο μία αποκριάτικη μάσκα, παρά έναν προπονητή. Κι όμως, χάρη σ’ αυτόν η Τζαμάικα έμαθε πειθαρχία και τακτική, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό που οι “Reggae Boyz” πανηγύρισαν μία ιστορική πρόκριση στην τελική φάση του Μουντιάλ ’98, όπου είχε πετύχει και την ιστορική, πρώτη της νίκη μ’ ένα 2-0 στην Ιαπωνία.

 Μετά έπεσε το σκοτάδι, μέχρι που ο Σάφερ την ξανάστειλε στην κορυφή, έστω του Gold Cup. Αντίπαλός της θα είναι το Μεξικό, που απέκλεισε με δύο πέναλτι, περισσότερο ανύπαρκτα, παρά υπαρκτά, τον μαχητικό Παναμά. Που αναζητώντας τη λεγόμενη “Θεία Δίκη” θα υποστηρίξει αποκλειστικά και μόνο την Τζαμάικα. Και με το δίκιο της...